Την δεκαετία του 1950 στην Γαλλία, εκδηλώθηκε ένα νέο κινηματογραφικό
κίνημα το οποίο θα αποτελέσει ριζοσπαστική αλλαγή στην ιστορία του
Γαλλικού κινηματογράφου και όχι μόνο.
Η Nouvelle Vague γεννήθηκε από τον έρωτα που είχαν με το σινεμά
πέντε Γάλλοι κρίτικοι ταινιών οι οποίοι έγραφαν για το Cahiers du Cinema.
Οι συγκεκριμένοι σινεφίλ εξέφρασαν την ανάγκη του Γαλλικού Κινηματογράφου
για απελευθέρωση της κινηματογράφησης, τα κλισέ, την πεζότητα καθώς επίσης
και να ξεφύγει από την εμπορευματοποίηση.
Αυτή η εξαιρετική ομάδα των κριτικών που αποτελείται από τους
Φρανσουά Τρυφώ, Ζαν- Λυκ Γκοντάρ, Ερικ Ρομέρ, Ζακ Ριβετ και Κλώντ Σαμπρόλ,
ήθελε να καινοτομήσει πραγματοποιώντας γυρίσματα σε εξωτερικούς χώρους
προσθέτοντας μεγαλύτερη φυσικότητα και με πραγματικό φωτισμό.
Έτσι λοιπόν, αποφασίζουν να σκηνοθετήσουν οι ίδιοι ταινίες και με αυτόν τον τρόπο
τα δεδομένα που υπήρχαν εκείνη την εποχή στο σινεμά ανετράπησαν.
Εξ΄άλλου, μία βασική τους αρχή ήταν η Θεωρία του Auteur, ο οποίος υποστήριζε πως ο
σκηνοθέτης πρέπει να έχει τον πλήρη έλεγχο.
Αέρας φρεσκάδας, ελευθερίας, με κάμερες να κινούνται ανάμεσα σε ανυποψίαστους
περαστικούς στο Παρίσι, ήταν κάποια από τα χαρακτηριστικά του Νέου Κύματος
το οποίο ήταν τεράστιο.
Καθιερώνοντας τελείως διαφορετικές τεχνικές προκαλεί επανάσταση για την έβδομη Τέχνη,
και επηρεάζει τον παγκόσμιο κινηματογράφο.
Ο πρώτος που συνδέθηκε με την Nouvelle Vague οπού θεωρείται και ο ηγέτης ,
ήταν ο Φρανσουά Τριφό, αρχικά με την ταινία μικρού μήκους ‘Les Mistons’ το 1958
και ένα χρόνο αργότερα με τα “400 χτυπήματα” η οποία αποτελεί χαρακτηριστική
ταινία για το νέο αυτό φαινόμενο, αλλά του χαρίζει και το βραβείο καλύτερης σκηνοθεσίας
στο φεστιβαλ Καννών.
Εκτός από τους κριτικούς του Cahiers du Cinema, ακολούθηκαν την ίδια χρονική περίοδο και
αρκετοί άλλοι σκηνοθέτες με ριζοσπαστικές ταινίες, οι οποίοι μπορούν να θεωρηθούν μέλη
του κινήματος παρ΄ ολο που υπάρχουν διαφωνίες.
Άννα Νικολέτου
