Τι να πει κάποιος για την λέξη Τέχνη..
“Με τον όρο Τέχνες εννοείται η ψυχική δραστηριότητα ή δημιουργία που είναι σημαντική εξαιτίας της έλξης που προκαλεί στα ανθρώπινα συναισθήματα, διεγείροντας τον νου ή και το συναίσθημα” Τι να πει κάποιος για την λέξη Τέχνη.. Είναι τόσο τεράστια, τόσο μοναδική και υπέροχη. Χωρίς αυτή θα είμασταν άχρωμοι, άοσμοι, απαθείς. Διευρύνει το μυαλό, δεν έχει περιορισμούς, μπορεί να σε μεταμορφώσει σε φυσική και πνευματική μορφή. Επικίνδυνα ελκυστική και ευμετάβλητη.
Είδη τέχνης:
Αρχιτεκτονική
Ετυμολογικά, ο όρος προέρχεται από το ελληνικό «αρχή» και «τέχνη» – «τεκτονική» Από τα συνθετικά αρχι- “κύριος, αρχηγός” και τέκτων, “οικοδόμος”, μαραγκός» Είναι η τέχνη και η επιστήμη της «ικανοποίησης των ανθρωπίνων αναγκών στο χώρο μέσω σχεδιασμού μεθόδων και υλικών κατασκευών»
Γλυπτική
Ονομάζεται η τέχνη της καλλιτεχνικής δημιουργίας – έκφρασης, που εκτελείται μέσω της δημιουργίας τρισδιάστατων μορφών σε οποιοδήποτε μέσο. Η πέτρα, το μάρμαρο, διάφορα μέταλλα, το ξύλο, ο πηλός ή ακόμα και ο συνδυασμός τους είναι υλικά τα οποία χρησιμοποιούνται και μπορούν να επεξεργαστούν για κάποιο γλυπτό.
Εικαστικές τέχνες (ζωγραφική, σχέδιο)
Η τρέχουσα χρήση του όρου «εικαστικές τέχνες» περιλαμβάνει τις καλές τέχνες καθώς και τις εφαρμοσμένες, διακοσμητικές τέχνες και δεξιοτεχνίες. Είναι μορφές τέχνης, όπως η κεραμική, το σχέδιο, η ζωγραφική, η γλυπτική, η χαρακτική, ο σχεδιασμός, οι δεξιοτεχνίες, η φωτογραφία, η λήψη βίντεο, η κινηματογράφηση, η αρχιτεκτονική, η τυπογραφία και τα κόμικς. Πολλοί καλλιτεχνικοί τομείς περιλαμβάνουν πτυχές των εικαστικών τεχνών καθώς και άλλων τεχνών. Στις εικαστικές τέχνες περιλαμβάνονται επίσης οι εφαρμοσμένες τέχνες όπως ο βιομηχανικός σχεδιασμός, η γραφιστική, ο σχεδιασμός μόδας, η διακόσμηση εσωτερικών χώρων και ο σχεδιασμός διακοσμητικών αντικειμένων.
Λογοτεχνία, Ποίηση
Με τον όρο Λογοτεχνία ορίζονται τα γραπτά και προφορικά προϊόντα του έντεχνου λόγου, ενώ μέχρι και τον 18ο αιώνα ταυτιζόταν με τον όρο «Γραμματεία» και λογοτεχνικά θεωρούνταν οποιαδήποτε κείμενα ήταν υποδείγματα ρητορικής τέχνης. Βασιζόταν στην ποιητική του Αριστοτέλη(ορίζει την ποίηση ως «μίμηση», δηλαδή ως αναπαράσταση της πραγματικότητας) η οποία ήταν η πρώτη αυτοτελής και συστηματική μελέτη για την ποίηση, όχι όμως με τη σημερική σημασία της ποίησης, αλλά με τη σημασία αυτού που σήμερα αποκαλούμε Λογοτεχνία.
Τον 18ο-19ο αιώνα η λογοτεχνία παρουσίασε μεγάλη αλλαγή και θεωρείτο πλέον «έκφραση» του ψυχικού κόσμου του δημιουργού και η έννοιά της περιορίστηκε και αποκλείστηκαν όσα κείμενα είχαν μόνο κάποια χρηστική λειτουργία (για παράδειγμα την πληροφόρηση ή την πειθώ).
Τον 19ο αιώνα άρχισε σταδιακά να διευρύνεται η έννοια της Λογοτεχνίας για να συμπεριλάβει τελικά και τον πεζό λόγο (διήγημα, νουβέλα, μυθιστόρημα), οποίος είχε αρχίσει να γνωρίζει μεγάλη ανάπτυξη.
Ο χώρος της Λογοτεχνίας δεν μπορεί να καθοριστεί με αυστηρά όρια. Η ποίηση, είναι το αρχαιότερο λογοτεχνικό είδος, αφού ο άνθρωπος ήταν αδύνατο να αναπτύξει την τέχνη του πεζού λόγου λόγω μη ανακάλυψης της γραφής. Αποτελεί μία από τις δύο βασικές κατηγορίες του λόγου, του έμμετρου λόγου, έναντι του πεζού λόγου και του διαλόγου και κατ’επέκταση της Λογοτεχνίας, ήταν ανέκαθεν δύσκολο να οριστεί.
«Ποίηση είναι η έκφραση του ωραίου, διαμέσου λέξεων περίτεχνα υφασμένων μεταξύ τους». Χόρχε Λουίς Μπόρχες (Αργεντινός συγγραφέας)
Μουσική
Είναι η τέχνη που βασίζεται στην οργάνωση ήχων με σκοπό τη σύνθεση, εκτέλεση και ακρόαση/λήψη ενός έργου. Εννοείται επίσης και το σύνολο ήχων από το οποίο απαρτίζεται ένα μουσικό κομμάτι.
Η μουσική παίρνει το όνομά της από τις εννέα Μούσες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Καθ’ αυτή την έννοια, η μουσική διέφερε σημασιολογικά της σημερινής χρήσης του όρου αφού στην Αρχαία Ελλάδα ο όρος μουσική εννοούσε την Ποίηση, το Μέλος και τον Χορό ως μια αδιάσπαστη ενότητα.
Θέατρο (Όπερα, Χορός, Παντομίμα)
Η τέχνη που αναφέρεται στην απόδοση ιστοριών μπροστά σε κοινό, με τη χρήση κυρίως του λόγου, αλλά και της μουσικής και του χορού. Πρόκειται για την παραγωγή ζωντανών απεικονίσεων πραγματικών ή φανταστικών συμβάντων με σκοπό την τέρψη και την επιμόρφωση των θεατών. Δημιουργήθηκε για πρώτη φορά στην Αρχαία Αθήνα και οι πρώτες μορφές του θεάτρου σε όλη τη διάρκεια της ελληνικής αρχαιότητας ήταν η τραγωδία, η κωμωδία και το σατυρικό δράμα. Πρωταγωνιστούσαν μονάχα άντρες και ακόμη και σε γυναικείους ρόλους ντύνονταν οι ίδιοι γυναίκες. Έπειτα ο χώρος του θεάτρου μέσα από το πέρασμα των χρόνων εξελίχθηκε.
Το θέατρο μπορεί να έχει διάφορες μορφές, όπως είναι ο μονόλογος, η όπερα, το μπαλέτο, η παντομίμα κ.ά.
Κινηματογραφία (7η τέχνη)
Εμφανίστηκε περισσότερο ως μια νέα τεχνική καταγραφής της κίνησης και οπτικοποίησής της, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο όρος (κινηματογράφος = κίνηση + γραφή).
Οι πρόδρομοι του κινηματογράφου ήταν οι σκηνές ειδικού φωτισμού και τα παραπετάσματα με εντυπωσιακές σκιές που έστηναν πλανόδιοι σε λαϊκές αγορές της κεντρικής Ευρώπης. Το 1895 προβλήθηκε η πρώτη κινηματογραφική ταινία σε μορφή bioskop στο Βερολίνο.
Η ημερομηνία που αναφέρεται από πολλούς ως η επίσημη ημέρα που ο κινηματογράφος έκανε την εμφάνισή του με την σημερινή του γνωστή μορφή είναι 28 Δεκεμβρίου 1895 στην Γαλλία όταν οι αδελφοί Ογκύστ και Λουί Λυμιέρ, βασιζόμενοι στο κινητοσκόπιο των Ντίκσον και Έντισον, έκαναν την πρώτη δημόσια προβολή, στο Παρίσι.
Ο κινηματογράφος μετασχηματίστηκε διεθνώς σε μία δημοφιλή μορφή τέχνης όταν ένας από τους πρώτους κινηματογραφιστές Ζωρζ Μελιέ χρησιμοποίησε την διαθέσιμη τεχνική της εποχής με σκοπό την παραγωγή ταινιών κάτω από όρους τέχνης και το 1901 παρουσίασε την πρωτη του ταινία. Επιπλέον εισήγαγε τεχνικές οπτικών εφέ, ενώ για πρώτη φορά πρόβαλε έγχρωμες ταινίες, χρωματίζοντας την κινηματογραφική ταινία (καρρέ) με το χέρι. Με αφετηρία τις νέες δυνατότητες που αναδείχθηκαν, ο κινηματογράφος μετασχηματίστηκε διεθνώς σε μία δημοφιλή μορφή τέχνης.
Φωτογραφία (8η τέχνη)
Η λέξη φωτογραφία είναι σύνθετη και προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις -φως και -γραφή.
Αναφέρεται στην τέχνη και επιστήμη της δημιουργίας οπτικών εικόνων μέσω της αποτύπωσης του φωτός, με χρήση κατάλληλων συσκευών.
Αναγνωρίζεται ως ένα από τα ευρύτερα διαδεδομένα μέσα επικοινωνίας του 20ού αιώνα καθώς και ως μία μορφή τέχνης συγγενική με τη ζωγραφική.
Κόμικς (9η τέχνη)
Είναι μια μορφή οπτικής τέχνης που αποτελείται από διαδοχικές εικόνες που συνήθως συνδυάζονται με κείμενο, το οποίο ως εκφερόμενος λόγος τοποθετείται σε συννεφάκια κειμένου, ως περιγραφή σε λεζάντες, ως ηχητικό εφέ σε συννεφάκι με αιχμές, κ.λπ. Ενώ αρχικά χρησιμοποιήθηκαν για να εικονογραφηθούν καρικατούρες και για να διασκεδάσουν με απλές και συνηθισμένες ιστορίες, έχουν πλέον εξελιχτεί σε μορφή τέχνης, με πολλά υποείδη.
Δεν υπάρχει ομοφωνία για το ποια είναι η δέκατη καλή τέχνη.
Από τα παραπάνω λοιπόν δεν μπορείς να ξεχωρίσεις την ομορφιά και την μοναδικότητα που υπάρχει σε όλα της τα είδη.
Αποκλείεται να μην έχεις συγκινηθεί , να μην έχεις ‘ταξιδέψει’ , να μην έχεις γελάσει , να μην έχεις απολαύσει κάτι απο όλα τα κομμάτια της.
Έτσι την αναζητάς όπως το ναρκωτικό, γιατί απλά σε κάνει καλύτερο. Γιατί απλά είναι ερωτεύσιμη.
Άννα Νικολέτου
