Ψευδαίσθηση… μια μη πραγματική αντίληψη… χανόμαστε μέσα εκεί και εξαφανίζουμε την αληθινή όψη των όσων συμβαίνουν γύρω μας. Γιατί αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι είχαμε λάθος κρίση, γιατί δεν θέλουμε να δούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που είναι τόσο μα τόσο μη συμβατοί με το εσωτερικό μας περιβάλλον, γιατί πιστεύουμε ότι όλοι σκέφτονται σαν εμάς. Αυτή η ψευδαίσθηση που με τα χρόνια γίνεται όλο και πιο ψευδή. Αυτή η αίσθηση…
Μεγαλώνουμε και έχουμε ακόμα την πίστη σαν μικρά παιδιά, την ρομαντική αυτή διάθεση που όσο και να θέλουμε να την διατηρήσουμε, καλώς ή κακώς μας την καταστρέφουν με την δική μας ανοχή.
Και πάλι θα πούμε δεν πειράζει, και πάλι θα την ξαναδημιουργήσουμε… και πάλι θα μας την καταστρέψουν… Οχι ότι φταίνε οι άλλοι, έμεις αναλαμβάνουμε πλήρως την ευθύνη.
Γιατί πολύ απλά ο άλλος είναι αυτό που είναι, η κατάσταση είναι αυτή που είναι και εμείς είμαστε αυτό που είμαστε… Αν θέλουμε λοιπόν να συνεχίσουμε να ζούμε με ψευδαισθήσεις θα πρέπει να οπλιστούμε πολύ καλά. Να είμαστε έτοιμοι να πολεμήσουμε με το είναι μας γιατί μόλις το κάναμε εχθρό μας. Και είναι πολύ δυνατός εχθρός… Απο εκείνους που δεν θα ήθελες να αντιμετωπίσεις.
Το δυσάρεστο είναι ότι γνωρίζοντας την ήττα θέλεις να τα ξαναβάλεις μαζί του.
Το ευχάριστο είναι ότι καποια στιγμή και μετά απο αρκετές ήττες, γίνεται τόσο οικείο που αρχίζει να μας συγχωρεί και να μας αγαπάει γιατί έτσι είμαστε.
Αυτό το λες και νίκη.
Άννα Νικολέτου
