Και εκεί στο πουθενά… ξαφνικά εμφανίζεται… και μένεις στήλη άλατος με την σκέψη «βρε λες;»
Και εστιάζεις σε αυτό το ΤΕΡΑΣΤΙΟ ερωτηματικό που τόσο το έχεις ανάγκη.
«ΛΕΣ;;;» ξανασκέφτεσαι και υπεραναλύεις αυτή την τόσο ανούσια λέξη που θέλεις να την μετατρέψεις σε τόσο ουσιώδη.
Η επιθυμία σου να αντικαταστήσεις αυτό το ερωτηματικό με ένα τεράστιο θαυμαστικό είναι τόσο έντονη που σε κάνει να τρομάζεις. Οπότε βρίσκεις και άλλες λέξεις που μπορούν να αντικαταστήσουν αυτό το «λες» όπως «κι αν;» και σου γίνεται εμμονή … μια αλυσιδωτή αντίδραση κρεμάμενη από λέξεις και ερωτηματικά από το πουθενά. Γιατί αυτά σε κάνουν να χαμογελάς.
Εμφανίστηκε ένα κλαράκι ελπίδας που το αγγίζεις τόσο προσεκτικά για να μην κοπεί.
Πόσο λατρεμένο αυτό το κλαρί που στολίζεται με τόσο συναίσθημα. Θέλεις να το φυτέψεις μπας και βγάλει ρίζες… και ριζώσει μέσα σου διατηρώντας αυτή την σπίθα του ονείρου.
Δεν υπάρχουν άμυνες… τις γκρέμισες… γιατί η ανάγκη σου αυτή υπερισχύει από κάθε τι άλλο που σε κρατάει πίσω σε αυτή την απάθεια που τόσο καιρό διατηρείς.
Έτσι λοιπόν όταν κάποιος, κάποια, κάτι σου εμφανιστεί και σου προσφέρει αυτό το ερωτηματικό το βουτάς από τα μαλλιά και το κρατάς μέχρι να γίνει θαυμαστικό…
Άννα Νικολέτου
